'Affection is like Prophet Solomon,'

"Muhabbet bir Süleyman'dır,

'The heart is flying like Solomon's throne.'

Gönül, taht-ı revan olmuş."

Muhammad was created because of affection and love; what was not created without His love and affection?

Muhabbetten Muhammed hâsıl olmuş; O'nsuz muhabbetten ne hâsıl olmuş ki?

God created all out of affection, and showed this love by sending down the great Messengers to guide people to the truth.

Allah, sevdiği için yaratmış ve sevgisini enbiyâ-ı ızâmı göndermek ve insanları doğru yola hidayet etmek suretiyle göstermiş.

In fact, God Almighty created and revealed His Divine Acts in order to show this love.

Sonucunda -esasen- o sevgiyi ortaya koymak üzere Cenâb-ı Hak bu türlü icraât-ı Sübhâniyede bulunmuş.

Existence has come to be because of love and it continues with love.

Varlık, sevgi ile var olmuş; sevgi ile devam ediyor.

God Almighty treats all creatures, from the greatest to the smallest with the same Divine Beneficence, Compassion, Mercy and Generosity.

Allah (celle celâluhu) en büyük ve en mükemmel varlıktan en küçük varlığa kadar bütün mahlûkata nazar-ı re'fet, şefkat, merhamet ve mürüvvet ile bakıyor.

Therefore adorn your character with the character traits of God traits, with the character traits of the noble Prophet.

Şu halde, "Allah ahlakı ile ahlaklanın", Peygamber ahlakı ile ahlaklanın.

God praises and glorifies the character of the Prophet: 'You are surely of a sublime character, and do act by a sublime pattern of conduct' (Al-Qalam 68:4).

Allah, O'nu (sallallâhu aleyhi ve sellem) takdir ve tebcil sadedinde, "Sen, yüksek bir ahlak üzerinesin" (Kalem, 68:4) buyuruyor.

You are the best of character, and you were created in this manner.

Sen, ahlakın en güzeli üzerinesin; öyle yaratılmışsın.

When our mother Aisha was asked about the character of the Noble Prophet, she said: 'His character was that of the Qur'an'.

Âişe validemize, huluk-i nebevî sorulduğu zaman, "Ahlakı, Kur'an'dı O'nun (sallallâhu aleyhi ve sellem)" buyuruyor.

When you read the Qur'an, you will be able to comprehend the supreme character of the noble Messenger of God.

Kur'an'a baktığınız zaman, işte orada Hazreti Muhammed Mustafa'nın (sallallâhu aleyhi ve sellem) ahlak-ı âliye-i gâliye-i fâikasını görmeniz mümkün olacaktır, diyor.

God displays His Beneficence and Compassion universally.

Allah, re'fet ve şefkatini çok umumî manada sergilemiş.

One could even say creation is an exhibition of God's Beneficence and Love; you can witness Divine Beneficence and Compassion everywhere.

Hatta denebilir ki, varlık, Cenâb-ı Hakk'ın sevgisini ve re'fetini sergilediği bir sergi gibidir; her yerde O'nun re'fet ve şefkati müşahede edilmektedir.

But to see this exhibition you need have discernment, to truly 'see' and acknowledge the love and compassion and interpret it with all the faculties of the brain.

Ama onu görmek için "basiret" (gönül gözü) ister, "basar" yetmez; "bakmak" yetmez, "görmek" ister; görmeyi takdir etmek, değerlendirmek ister; görme ile beraber beynin bütün nöronlarını çalıştırmak ister.

Yes, to be crazy for affection, and being a lover of love, just focusing on this.

Evet, böyle bir muhabbet dertlisi, muhabbet âşığı olmak; sevginin aşığı, aşkın âşığı olmak; aşkın âşığı olmak, ona kilitlenmek.

May God adorn our hearts with that love and ardent longing.

Cenâb-ı Hak, gönüllerimizi o sevgi ile, o aşk u iştiyak ile mamur eylesin.

Because a heart, a human and a society that lacks such love and affection is in ruins.

Zira öyle bir muhabbetten mahrum gönül/insan/toplum harâbedir.

Poet Mehmet Akif is asked, 'What did you see in your many travels through the East?'

"'Ne gördün, Şark'ı çok gezdin?' diyorlar.

What I saw:

Gördüğüm:

In certain places,

Yer yer

Cities in ruin, leaderless communities and homes;

Harâb iller, serilmiş hânümanlar, başsız ümmetler

Abandoned houses, empty villages, collapsed roofs;

Ipıssız âşiyanlar, kimsesiz köyler, çökük damlar;

Days deprived of toil, evenings wasted without any future plans;

Emek mahrumu günler, fikr-i ferdâ bilmez akşamlar;

As I passed, I cried; as I stood, I cried;

Geçerken ağladım geçtim, dururken ağladım durdum;

Nobody heard nor replied; I saw thousands of wretched places.'

Duyan yok, ses veren yok, bin perişan yurda başvurdum."

Said the great Mehmet Akif, the man of grief, who gave voice to this absence.

diyor yokluğu seslendiren hicran insanı, büyük şâir Mehmet Akif.

Just as human nature contains negative aspect or genes, it also includes a sense of competition or rivalry.

İnsanın mahiyetinde olumsuz bir kısım şeyler/genler bulunduğu gibi, aynı zamanda hiss-i rekâbet de var.

Worldly people use this sense of competition for worldly things.

Ehl-i dünya, bu rekâbet duygusunu dünyevî şeyler hesabına kullanıyor.

For instance they say: 'Let me be rich so that all the power is in my hands.

Mesela "Ben, zengin olayım, bütün imkânları ben elimde toplayayım.

Let everyone look up to me, and expect everything from me just like in a caste system.

Kast sistemine göre, bütün halk benim gözümün içine baksın, her şeyi benden beklesin.

Let them think that if they destroy me or consider me perished, they will perish too.

Beni yok ettikleri zaman veya beni yok farz ettikleri zaman, kendilerinin de yok olacağını düşünsünler."

Those who climb to the upper levels of such a caste system by considering worldly rivalry as such have always looked down upon the people below them in such a manner.

Bu şekilde bakmışlar; o dünyevî rekâbeti değerlendirip bir yönüyle üste sıçrayan, Kast sisteminin üst basamağına sıçrayan insanlar, aşağıya doğru hep böyle bakmışlar.

Such a person wants everybody to pay attention to them.

Böyle biri ister ki, herkes onun gözlerinin içine baksın.

He wants people to applaud him whenever he walks on a street, so that he reaches his destination amidst a flood of applause.

O bir caddeden geçerken insanlar alkış tutsunlar, o da o alkış tufanı içinde gideceği yere gitsin.

Even to the extent that when they meet God on Judgement Day, God forbid, they consider themselves to be His shadow and expect people to bow and prostrate to them.

Hatta Allah'a doğru giderken bile, orada -hâşa ve kellâ- kendini O'nun gölgesi zannederek, geçtiği her yerde kendisine eğilmeler beklemek, rükûlar beklemek, secdeler beklemek.

Considering what they desire, I believe that even if people were to prostrate to them, they will find an appropriate justification and say: 'This is not servitude, servitude is only to God. This is merely an expression of their utter respect.'

Zannediyorum, arzu ettikleri şeylerin geneline bakınca anlaşılıyor ki, kendilerine secde edildiği zaman bile, ona dahi makul bir mahmîl bulacaklar; diyecekler ki, "Efendim, bu, saygıyı tamamıyla ifade etmenin icabıydı, yoksa kulluk değildi bu; kulluk, Allah'a yapılır!"

This is what they will say as they will endeavor to find a way to justify their actions.

Böyle diyecek ve ona da diyalektik ile bir mahmîl uyduracak, onu da öyle ifade edecekler.

Applause.

Alkış.

'Only I should be applauded'

"Sadece ben alkışlanayım."

The rivalry of worldly people

Ehl-i dünyanın rekâbeti.

First, this must be observed, to understand that it exists within the human spirit.

Evvela onu görmek lazım; demek ki insanın ruhunda o da var.

Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, says:

Nasıl Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem):

'Prophet Adam made an error in judgement, as his children did!', almost as if pointing to his genes:

"Hazreti Âdem, hata etti; evlatları da etti!" diyor, adeta genetiği işaret buyuruyor:

'Adam forgot and his children forgot'

"Hazreti Âdem, nisyana maruz kaldı, unuttu; evlatları da unuttu."

These are things that shouldn't be, but are often are forgotten:

Ee unutulmaması gerekli olan ama unutulan şeyler var:

May God protect us from it, first of all forgetting God, religion and the afterlife.

Hafizanallah, en başta Allah'ın unutulması; dinin unutulması; uhrevî âlemlerin unutulması.

There are also the following:

Ee onun berisinde bir sürü şeyin unutulması var:

Forgetting servanthood to God, affection toward humankind, divine beneficence and clemency, thinking about others at least as much as you think about yourself.

Allah'a karşı kulluğun unutulması; biraz evvel geçtiği gibi, insanlara karşı alakanın unutulması; re'fet ve şefkatin unutulması; kendin kadar başkalarını da düşünmenin unutulması.

So much forgetfulness; and forgetfulness is a calamity that casts a shadow onto one's afterlife.

Bir sürü nisyan; ve bu nisyanların hepsi birer belâ; insanın ötelerini/ukbâsını karartan birer belâ.

This is part of human nature.

İnsanın tabiatında var bu.

Worldly people use this for the world, to get applauded, 'Only I shall be applauded' they say; they use it for status, ranks and power, 'Only I shall be powerful and strong.'

Ehl-i dünya, onu dünya hesabına kullanıyor; alkışa kullanıyor, "Ben alkışlanayım sadece!" diyor; takdire kullanıyor; makama kullanıyor; mansıba kullanıyor; güce kullanıyor; "Güç, bende olsun; kuvvet, bende olsun!

'Let might determine what is right' they say.

Hak da kuvvetin emrinde olsun!" diyor

Bediüzzaman also touches upon this:

Hazret, buna da temas ediyor, diyor ki:

The Prophetic principal states, 'Right makes might, might does not make right,' this prevents tyranny and restores justice.

"Düstur-u nübüvvet, 'Kuvvet haktadır, hak kuvvette değildir.' der, zulmü keser, adaleti temin eder."

In one place he says, 'And the proof of this is.'

Bir yerde "İşte bunun delili de şudur" diyor.

Yes, the people of truth and verifying scholars must believe that right makes might; place might into the order of right and use it in the direction of establishing the truth.

Evet, ehl-i hak ve ehl-i hakikat, bütün kuvveti hakta bilecek; ondan sonra da o kuvveti hakkın emrine verecek, hakkı ikâme etme istikametinde kullanacak.

As a side note:

Antrparantez:

This is your path.

Mesleğiniz bu sizin.

To use all your material and spiritual resources, thinking processes, all of your physical strength, even your dreams, aspirations towards this grand purpose in life.

Cenâb-ı Hakk'ın size verdiği maddî-manevî bütün imkânları, düşünce aktivitelerinizi, bedenî bütün gücünüzü, hatta rüyalarınızı, hülyalarınızı bu gaye-i hayal istikametinde kullanmak.

Fundamentally, to establish the truth, to hold and raise the truth.

Esasen, hakkı ikâme etmek, hakkı tutup kaldırmak.

Somewhere, Mehmet Akif says, 'The Creator has infinite Names; starting with The Ultimate Truth and Ever-Constant.'

Mehmet Akif, bir yerde, "Hâlık'ın nâmütenâhî adı var; en başı Hakk" diyor.

In fact, among the Names of God, the Name of His Essence, 'Allah' is greater than all of them; however at the same time, it is also understood that 'Al-Haq' (The Ultimate Truth and Ever-Constant) is also known as 'Allah'; it possibly encompasses all of the Divine Names.

Vâkıa, Cenâb-ı Hakk'ın isimleri arasında, ism-i Zât hepsinden büyüktür; fakat aynı zamanda "Hakk" dendiği zaman da "Allah" anlaşılır; belki bütün esmâ-i İlahiye anlaşılır.

Because, The Ultimate Truth and Ever-Constant is unlike all other Divine Names.

Çünkü Hakk isminde izâfîlik olmayacaktır.

You may see similarities God's other Names.

Başkalarında izâfîlik görebilirsiniz.

For example, one can observe a similarity between the Attributes of 'Mercy' and 'Compassion'.

Mesela, Rahmâniyet'te izâfîlik görebilirsiniz; Rahîmiyet'te izâfîlik görebilirsiniz.

However when we consider the Name 'The Ultimate and Ever-Constant', the Divine Essence of Al-Haq is the truth.

Ama Hakk meselesine gelince, Zât-ı Hakk, haktır, gerçek haktır.

As for the statement, 'The reality and existence of objects is definite', Bediüzzaman states that objects are the shadow of the shadow of the shadow of the shadow of His existence.

"Eşyanın hakikati sabittir" dediğiniz şeyler, esasen Hazreti Pîr'in ifadesiyle, O'nun varlığının gölgesinin gölgesinin gölgesinin gölgesidir.

So when we say, 'The Ultimate Truth and Ever-Constant', we mean Him as the saying goes 'Unspecific mentioning refers to the prime example'.

Demek ki "Hakk" dendiği zaman, "Mutlak zikir, kemâline masruftur" fehvasında O anlaşılır.

With this in mind, I am trying to find the appropriate basis to understand the words of Akif.

Evet, bu tavzihle, Akif'in sözüne makul mahmîl bulmaya çalışıyorum.

He says:

Diyor ki:

'The Creator has infinite Names; starting with The Ultimate Truth and Ever-Constant,

"Hâlık'ın nâmütenâhî adı var; en başı Hakk,

For a servant it is such a glorious thing to hold and raise justice and the truth

Ne büyük şey, kul için, hakkı tutup kaldırmak;

When the Respected Companions would depart from each other

Hani Ashâb-ı kirâm, "Ayrılalım!" derlerken,

They would read the Chapter named 'Al-Asr' (Time Heavy with Events) from the Qur'an, why?

Mutlaka sûre-i "Ve'l-asr"ı okurmuş, neden?

Because there is the secret of salvation in this great Chapter,

Çünkü meknûn o büyük sûrede esrâr-ı felâh,

First comes true faith and then righteousness,

Başta "iman-ı hakiki" geliyor, sonra "salah",

Then truth, followed by patience, which is humanity;

Sonra "hak", sonra "sebât" (sabır); işte kuzum, insanlık;

When these four unite within, there will be no downfall for you.'

Bu dördü birleşti mi sende, yoktur sana izmihlal artık."

'Faith', 'good deeds', 'truth' and 'patience' (in what you know is right).

"İman", "amel-i sâlih", "hak" ve (doğru bildiğin şeyde) "sebât".

Patience against calamities; patience against the attacks of worldly people, against afflictions and disasters; patience in our worship and servitude.

Mesâibe karşı sebât; ehl-i dünyanın saldırılarına, belâ ve musibetlere karşı sebat; ibadet u tâatte sebat.

You can count more; patience as a show of respect for the Divine Will, in the matter of having a great longing for the afterlife; patience against anything that may happen to you in the world.

Çoğaltabilirsiniz; öbür âlemi şiddetle arzu etme mevzuunda, murad-ı İlahî'ye saygının gereği olarak sebat; dünyada başınıza gelecek her şeye karşı sebat.

Patience and perseverance...

Sebat, sebat.

It's a very important attribute, a productive quality.

Çok önemli bir vasıf, kazandıran bir sıfat.

Truth and perseverance...

Hak ve sebat.

Striving for truth and justice is the most important purpose of human beings.

Hakkı tutup kaldırmak, insan için en önemli bir gayedir.

A human ought to tie their own existence to it.

İnsanın, kendi varlığını ona bağlaması lazım.

To hold and uplift truth and justice, which has been globally destroyed; to hold them up in the name of The Ultimate Truth and Ever-Constant.

Yeryüzünde yıkılmış hakkı, harâb olmuş hakkı tutup kaldırmak; Hakk adına, onu tutup kaldırmak.

This is the greatest cause.

Bu, en büyük bir mesele.

If a person dedicates themselves to this cause, this is the most sacred dedication.

İnsan, kendisini buna vermiş ve adamış ise, adanmışlığın en kutsalı, bu.

If they dedicate themselves to this cause without expectations, with God's will and grace, they will be freed from any worldly expectations.

Beklentisiz, kendisini buna vermiş ise, Allah'ın izni ve inayeti ile, bu dünyevî beklentilerden sıyrılır.

With God's will, they will no longer expect applause or admiration, nor expect justice and power to obey their commands, nor will they expect others to bow in prostration and display false gratitude.

Allah'ın izni ile, artık ne alkış bekler, ne takdir bekler, ne hakkın kuvvetin emrine girmesini bekler, ne geçtiği yerlerde milletin eğilmesini ve ona rükûda bulunmasını bekler, ne yalandan saygıyla takdir etmelerini bekler.

Unfortunately, however, goals are set entirely for the world.

Fakat maalesef, bütünüyle, tamamen dünya hedefleniyor.

In this goal setting one can become so engulfed in the matter that the afterlife is completely forgotten; it remains only on the tongue and lips. It does not travel further than the esophagus.

That is why the late Nureddin Topçu would call some people 'Masters of the Throat'. These were the people who recited the Qur'an or sung holy hymns without feeling it in their hearts.

Onun için merhum Nureddin Topçu, bu türlü insanlara "gırtlak ağaları" derdi; gönlünde duymadan Kur'an okuyanlarına, ilahi okuyanlarına, bilmem nelerine "gırtlak ağaları" derdi.

I too have listened to these at some point:

Yerinde Kıtmîr de dinlemiştir bunu:

'Whenever I recall You,

"Ne zaman anarsam seni

I no longer have a choice to make.

Kararım kalmaz Allah'ım

No one other than You, O God,

Senden gayrı gözüm yaşım

Will wipe my tears away' (Yunus Emre).

Kimseler silmez Allah'ım" (Yunus Emre)

They say, 'Whenever I remember You, the tears flow from my eyes!'; however this is completely irrelevant to the person. The man is far away from this concept yet he sings these words.

"Her kaçan Seni anarsam, çağlar gözlerimin yaşı!" falan diyor; fakat hiç alakası yok, adam fersah fersah uzak ondan ama söylüyor bunu.

When these things are said, they say it in such a manner that it makes you want to leave.

Dediği zaman, kalkıp gideceğin bir şey söylüyor.

Abandon that gathering.

Terk et o meclisi.

For when they say, 'The Ultimate Truth and Ever-Constant!' when they say, 'God!' they display a frightening self-conceit.

Çünkü "Hakk!" derken, "Allah!" derken, çok korkunç bir riyakârlık sergiliyor orada.

As worldly people desire this ostentation, they may get much invested in this and go so far as forgetting their afterlife.

Şimdi, ehl-i dünya bunu hedeflediğinden dolayı, âhireti unutacak kadar bu mevzuda derinleşebiliyor.

Even uttering 'God' becomes an action only for the lips and tongue, may God protect us from it.

Neûzu billah, "Allah" deme bile, dil ve dudaktan ibaret kalıyor.

However, faith is fundamentally composed of affirmations of the heart.

Oysaki iman, -esasen- kalbin tasdikinden ibarettir.

Increasing faith is an action that belongs to the heart; the deepening and usefulness is linked to serious action.

İmanın derinleşmesi, kalbe ait bir uf'ûledir (görev, fonksiyon, vazife), bir aksiyondur; onun derinleşmesi, o inancın işe yarar hale gelmesi, çok ciddî aksiyona bağlıdır.

That is why, wherever 'faith' is mentioned, it is immediately followed by 'good deeds'; faith is reinforced with deeds of righteousness.

Onun için, nerede "iman" denmiş ise, hemen arkadan "amel-i sâlih" de denmiştir; imanın amel-i sâlih ile takviyesine işaret edilmiştir.

Wherever 'faith' is mentioned, it is followed by 'spiritual knowledge', 'affection', 'spiritual pleasure' and 'love and longing for God'.

İmandan, iman-ı billah'tan hemen sonra "marifet" denmiştir, "muhabbet" denmiştir, "zevk-i ruhanî" denmiştir, "aşk u iştiyâk-ı likâullah" denmiştir.

If it is reinforced with these, that faith is certain; otherwise, they are merely words on the tongue and lips, which are poured out as falsehoods.

Bunlar ile takviye ediliyor ise şayet, o iman, imandır; yoksa dil ve dudakta kalan, onların kıpırdaması ile dökülen bir kısım yalancıktan kelimeler demektir.

As a matter of fact, one can say many things with their tongue and lips.

Nitekim dil ve dudakla bazı şeyler diyebilirler.

For example, they can say, 'Political Islam!' or 'We will get him!'

Mesela, "Siyasî İslam!" diyebilirler; "Onu getireceğiz!" diyebilirler.

They could even exploit the memory of their forefathers' and establish 'Ottoman Hearths'.

Hatta cetlerin ocaklarını o istikamette istismar edip kullanabilirler, "Osmanlı Ocakları" diyebilirler.

The original hearths were created with a belief and aim; not to keep tabs on people, not to work for intelligence services and to hurt those who do not think like them.

O ocaklar, belli hakikati ikâme etmeye matuf idi; jurnalcilik yapmak için değil, istihbarat hesabına çalışmak için değil, kendileri gibi düşünmeyenleri arkadan vurmak için değil.

They are established with no other aim but to hurt and destroy.

Yapılan şeyler, şimdi onlar; onun için bunlar "teessüs" ediyor; bir kısım tesisatı yıkmaya matuf teessüsât bunlar.

Let us move on.

Geçiyoruz.

When it comes to rivalry regarding the Hereafter, that is more menacing, may God protect us from it.

Mesâil-i uhreviyede rekâbete gelince, o daha tehlikeli, hafizanallah.

And this occurs among religious and pious people.

Bu da dine-diyanete inanmış insanlar arasında oluyor, ehl-i tarikat arasında da oluyor.

Among the people who spend their lives in Sufi lodges and retreat centers, the difference of character, school and thoughts can lead people to do evil.

Ömrünü tekkelerde ve zaviyelerde geçirenler arasında mizaç, meşrep, mezâk farkı -hafizanallah- insanlara -ehl-i dünya gibi- çok kötülükler yaptırtabiliyor.

They also say, 'God!', they also call people to God Almighty, they stand with utmost respect towards him, they also say, 'While in the upright position during the Prayer, stand modestly!' they also say, 'Place your face unto the floor!'

O da "Allah!" diyor, insanları Cenâb-ı Hakk'a çağırıyor, "O'nun karşısında her zaman el-pençe divan durun!" diyor, "Kıyamı da yeterli bulmayın, iki büklüm olun!" diyor, onu da yetersiz görerek "Yüzünüzü yerlere sürün!" diyor.

In prostration, 'Dear God, only to You do I prostrate, I believed in You and surrendered to Your will.

Secdede, "Allah'ım, Sana secde ettim, Sana inandım, Sana teslim oldum.

My face will prostrate to the one that has created it, shaped it and gave it ears and eyes.

Yüzüm, kendisini yaratan, şekil veren, kulağını ve gözünü yarıp çıkaran Yaratan'a secde etti.

The most Beautiful, the sole Creator! How exalted You are!

En güzel, yegâne yaratıcı Allahım, Sen ne yücesin.

My ear, eyes, blood, flesh, bones, nerves and everything else my feet carries, has surrendered to the Creator of the worlds, has submitted to Him' in an attempt to attain the blessing of the best of stature, to testify to God's blessings; 'Everything is from You; the One that made me in human form is You' in prostration, when one is closest to God Almighty.

Kulağım, gözüm, kanım, etim, kemiğim, sinirim ve ayaklarımın taşıdığı her şey, Âlemlerin Rabbi olan Allah'a boyun eğmiş, itaat etmiştir" derken de ahsen-i takvîme mazhariyeti yâd etmek suretiyle, Cenâb-ı Hakk'a karşı zımnî bir tahdîs-i nimette bulunma; "Sen'den, her şey Sen'den; beni böyle insan şeklinde yaratan, Sen'sin!" deme, secdede, Cenâb-ı Hakk'a en yakın olduğu yerde.

According to Prophetic tradition, 'In prostration, a servant is in the nearest state they can be